انسان هماره در معرض خطا و اشتباه است. به ویژه انسان هایی که به دلیل دارا بودن موقعیت ها و مسئولیت های اجتماعی و اداری و ... در معرض تعامل و ارتباطات بیشتری نسبت به دیگران قرار دارند. گرچه رفتار همه ما انسان ها در محضر خداست و دیده و ثبت می شود، اما رفتار برخی از ما به دلیلی که گفته شد در برابر دیدگان رسانه ها به عنوان نمایندگان افکار عمومی و نیز سایر اقشار که ممکن است انگیزه ها و دغدغه های متفاوتی داشته باشند.

در چنین شرایطی انسان خطاکار به ویژه مسئولان افزون بر درنظر داشتن خدای شاهد و گواه، باید ضمن مراقبت در رفتارهای خود در اجتماع ، به محض بروز خطا یا اشتباه در رفتارشان، صادقانه و صمیمانه مراتب پوزش و اعتذار خود را متناسب با تاثیری که رفتارشان داشته ابراز دارند. باید تاکید کنیم که عذرخواهی از خطا یا اشتباه رخ داده نه تنها نشانه ضعف نیست، بلکه نشانه بزرگی روح فرد عذرخواه و صداقت وی در تعامل با دیگران است.

رواج فرهنگ عذرخواهی در هنگام بروز خطا می تواند ضمن جلب و گسترش اعتماد عمومی، فضای مناسبی را برای تعامل افراد و گروه ها و جریان ها و اقشار مختلف به ویژه فضای خدمتگزاری شایسته را میان مردم و مسئولان فراهم آورد. اما در این میان برخی رفتارهای ناشایست و غیر اخلاقی همچون تمسخر، کینه توزی، مچ گیری، بدزبانی، افترا و برچسب زنی، زخم زبان، اهانت، فحاشی، هتاکی، تسویه حساب های سیاسی و رفتارهای مشابه ، می تواند مانعی برای رواج فرهنگ عذرخواهی گردد.